گچ در ساختمانسازی
گچ یکی از قدیمیترین و پرکاربردترین مصالح ساختمانی است که به دلیل ویژگیهای فیزیکی و شیمیایی خاص خود، همچنان جایگاه مهمی در صنعت ساختوساز دارد. مادهٔ اولیهٔ گچ سنگ گچ (ژیپس) است که پس از استخراج، پخت و آسیابشدن به پودری نرم و سفید تبدیل میشود. این پودر هنگام ترکیب با آب خمیر یکنواختی ایجاد میکند که در مدت کوتاهی سخت میشود و سطحی صاف و محکم بهجا میگذارد.
ویژگیها و مزایا
از مهمترین ویژگیهای گچ میتوان به زمان گیرش مناسب، چسبندگی بالا، سفید بودن طبیعی، عایق حرارت و صوت و همچنین قابلیت شکلپذیری اشاره کرد. این خصوصیات باعث شده که گچ برای اجرای نازککاریها، گچبریهای تزئینی، زیرسازی رنگ، و حتی برخی ساختارهای سبک داخلی انتخابی مناسب باشد. علاوه بر این، گچ مادهای ضدحریق است و در برابر آتش عملکرد بسیار خوبی دارد؛ زیرا هنگام حرارتدیدن بخشی از آب تبلور خود را آزاد کرده و مانع گسترش شعله میشود.
کاربردها در ساختمان
گچ بیشتر در اندودهای داخلی برای صافکردن سطوح دیوار و سقف استفاده میشود. همچنین در اجرای گچبریهای سنتی و مدرن، ساخت پنلهای پیشساخته، پرکردن درزها و تعمیرات جزئی کاربرد دارد. امروزه با ترکیب گچ با الیاف یا افزودنیهای صنعتی، محصولات مقاومتر و بادوامتری مانند گچهای سبک، گچهای ضدخش و گچهای دیرگیر تولید میشود که دامنهٔ کاربرد آن را گسترش میدهد.
جمعبندی
گچ با وجود پیشرفت مواد نوین ساختمانی، همچنان به دلیل سهولت اجرا، قیمت مناسب و دسترسی گسترده یکی از اصلیترین مصالح در نازککاری و دکوراسیون داخلی به شمار میرود. ترکیب خواص فنی مطلوب و زیبایی ظاهری، این ماده را به عنصر جداییناپذیر در معماری ایرانی و جهانی تبدیل کرده است.
